Van roodkoperen fluit tot megafoon

Verslag van de Bert Grotenhuisbokaal, verreden op 5 maart 2004

De voorzitter van de IJsclub (Lou dus) pakte dit keer goed uit om ongeveer vier uur. Stond hij vorig jaar nog op een klein roodkoperen fluitje te blazen, nu was dat niet minder dan een megafoon waardoor hij sprak. Lovende woorden en dat mag ook wel want het aantal deelnemers van de IJsclub Haarlem verdubbelde. Van twee naar vier en nog eens drie wildcards voor Amsterdam en Leiden.
Hans Huizenga, Michel van Bergen, Ben Jonkers van Haarlem. Willem van Vliet, Gijs Walraven van Leiden, Melvin Werkhoven van Amsterdam en ondergetekende, ook Haarlem. Samen goed voor 2760 rondjes. Gedeeld door de entreekosten is dat ongeveer een eurocent per rondje wat je verrijdt. Geen geld dus voor mooi ijs (bedankt Frank) en geweldig meevallend weer.
Als het clubkampioenschap zondag a.s. niet zou zijn geweest waren er zeker meer deelnemers geweest. Nu wilden maar een paar mensen zich verrot rijden.

Het is gelukt. Ik heb niet gewonnen! Yes! Yes!
Hans ging met de eer en de bokaal strijken: 562 rondjes. Heel knap en heel veel heel alleen gereden. Daar mogen de marathonmensen volgend jaar wel wat aan doen. Meer dan de Elfstedentocht in 7,5 uur. Chapeau Hans, Je bent een klasbak. De rest voelde zich meer een glasbak, na afloop.
Michel 424 ronden. Ook veel! Zo vanuit de heup geschoten. Ben: 300, een pr. Melvin: 366, een pr. Willem: 363, idem. Gijs 368 een eerste markeerpunt. Moi? 377, ook weer 30 meer dan vorig jaar. Waar houdt het op? En waar blijven de dames?

Langs de kant over de dag heen regelmatig enthousiaste clubmeelevers. Dat doet goed. Trouwens ook op het ijs veel respons. Mensen bedankt allemaal. Ik schrijf begin volgende seizoen meteen weer de nieuwe datum uit dan kunnen de agenda’s er weer prettig onder lijden, ook in Leiden.

Het was gedenkwaardig.

Bo Kaal Grotenhuisbert

P.S. Freppie en Peppie,
Kletsen jullie er ook maar een stukje over aan mekaar. Dat is therapeutisch voor de zere beentjes.

Uitslag Bert Grotenhuis Bokaal
1. Hans Huizenga 562 ronden ± 211 km (gem 28 km/h)
2. Michel van Bergen 424 ronden ± 159 km (gem 21 km/h)
3. Bert Grotenhuis 377 ronden (PR) ± 141 km (gem 19 km/h)
4. Gijs Walraven 368 ronden ± 138 km (gem 18 km/h)
5. Melvin Werkhoven 366 ronden (PR) ± 137 km (gem 18 km/h)
6. Willem van Vliet 363 ronden (PR) ± 136 km (gem 18 km/h)
7. Ben Jonkers 300 ronden ± 112 km (gem 15 km/h)

Een prachtige dag voor 1 eurocent per rondje.

Vorig jaar was ik op de ijsbaan in Haarlem bij toeval in gesprek geraakt met een 4-tal schaatsers. Ze waren bezig met het afleggen van zoveel mogelijk rondjes op één dag. Starten om 8.30 uur en finishen om 16.00 uur.

Het waren schaatsers van de ijsclub Haarlem en Amsterdam.Ik heb de rest van die dag met hen mee geschaatst en werd prompt uitgenodigd om dit jaar mee te doen vanaf het begin. Op de laatste vrijdag van het schaatsseizoen in Haarlem zou het evenement plaats vinden.

Na het nodige lobbywerk kreeg ik Gijs Walraven ook zover om mee te doen. Hij zag het als een mooie voorbereiding voor de wintertriatlon. Als generale repetitie reden we de zondag ervoor nog de lastige lijven tourtocht van 250 rondjes.

Vrijdag 5 maart was het dan eindelijk zover. Door omstandigheden gingen we een kwartier te laat van start. De groep was inmiddels uitgebreid tot 7 schaatsers. Er zaten twee hele snelle tussen, die dan ook hun eigen tempo reden. Gijs en ik sloten ons aan bij de rest, waarbij we de tactiek hanteerden van 9 rondjes diep en 1 ronde rust en dat dan 5 maal achter elkaar. Na zo'n cyclus van 50 rondjes namen we 5 tot 10 minuten rust om even te eten en te drinken.

Ik had me voorgenomen om toch zeker voor de 350 rondjes te gaan. Het record stond overigens op 345 rondjes. Bert Grotenhuis, die dit allemaal ooit bedacht had, hield precies bij hoe we qua schema ten opzichte van vorig jaar zaten. Langzaam maar zeker bouwden we een voorsprong op van 20 tot 30 minuten.
Het weer was prima, ongeveer 2 graden, droog en een lichte zo-wind.

Ik begon zelf na zo'n 70 rondjes lekker op stoom te komen en het ging eigenlijk vanzelf tot aan het 200 ste rondje. Het was inmiddels rond 12.30 uur en ik kreeg last van de bekende lunchdip. De blik ging nu echt op oneindig en ik probeerde alle technische aanwijzingen die ik in de loop der jaren van Marco Tiller heb gekregen toe te blijven passen. Het hielp en toen we eindelijk de 300 rondjes gepasseerd waren, was het nog een kwestie van uitrijden. Het werden er uiteindelijk 363 voor mij. Gijs zag kans er nog 5 extra te rijden en kwam uit op 368. Na ruim 7 uur schaatsen, sowieso een record voor mij, was het lichaam wel moe maar niet kapot. Hadden die trainingen van Jos Fugers op de woensdagavond dan toch effect gehad?

We kregen nog een mooie toespraak van de voorzitter van de ijsclub van Haarlem en reden met een voldaan gevoel naar huis.

Volgend jaar weer!

Willem van Vliet

terug