Sleeënd de berg af

En dan is het alweer donderdag. De avond daarvoor begon het licht te sneeuwen en toen de gordijnen open gingen bleek dat het niet was opgehouden en dat er toch wel 15 centimeter sneeuw was gevallen deze nacht. Wat moest er van de ochtendtraining terecht komen? In ieder geval eerst het ontbijt. Rustig één broodje naar binnen gewerkt voordat de trainer boos aan onze tafel kwam staan met de melding dat we absoluut op tijd aan de baan moesten staan of dat er anders wat zou zwaaien :-). Maar met dit weer had ik ook absoluut zin om te schaatsen.

Ingesneeuwd

Toen we op de baan aankwamen bleek het geheel een beetje te zijn ingesneeuwd. Er lag een paar centimeter op de baan en het was nog niet opgehouden met sneeuwen. Een paar vrijwilligers waren zo aardig om het sneeuw van het ijs te schuiven en daardoor konden we toch nog een paar rondjes over het ijs. Het was een geweldig spektakel en de sneeuwballen gingen heen en weer en Coby Scholten kwam weer helemaal tot leven en begon met sneeuw te gooien. Na deze training was het tijd om richting “de berg” naast de ijsbaan te lopen waar Martijn Laarhoven ondertussen al naar boven was gelopen om met zijn slee naar beneden te glijden. Het moet voor mij meer dan 10 jaar geleden zijn geweest dat ik dit voor het laatst had gedaan maar het was erg gaaf weer eens op een slee te zitten. Met vallen en opstaan kom je er dan ook wel en Colin Gort heeft ook een paar prachtige duikers gemaakt!

"Boompje trappen"

Na de winterse tafereeltje werd het toch wel weer tijd voor cappuccino waarna de lunch op tafel stond. Doordat de bus niet naar de skigebieden kon vertrekken vanwege de hevige sneeuwval moest dit een rustig middagje worden. Toen een aantal groepen die waren wandelen terug kwamen bleek er vlak naast het hotel tegen een heuveltje een restaurant / bar te zitten waar er heerlijke soesjes te koop waren. Aletta Smit, Fons van Looy en MvB vonden het wel een goed idee om daar eens een soesje te scoren. Toen we buiten door de sneeuw liepen bleek het ook nog eens flink glad te zijn. De natuur was wel op zijn best en alles zag er prachtig wit uit. Na een aantal meter flink ploeteren (het restaurant zat namelijk op een berg) bleek alleen dat hij dicht was, daarom loop je stijl omhoog tegen een berg om daar voor een dichte deur te staan. Maar er was niets aan te doen, we liepen nog even door het bos waar we een nieuwe sport ontdekten: “boompje trappen”. Door alle sneeuw die op de boom was gevallen was er niet veel beweging voor nodig om dit met een prachtig effect naar beneden te zien komen. Eén trap tegen de boom en het was een soort lawine die naar beneden kwam, erg mooi en leuk om te doen. De tocht was dus niet helemaal voor niets geweest en we hebben ons kostelijk geamuseerd.

Jenga

Na dit alles kwamen we weer bij het hotel aan, de avondtraining hebben we maar overgeslagen omdat het ijs nu niet echt in topconditie was en het nog steeds aan het sneeuwen was. Toen we bij het hotel aankwamen werd het tijd voor het alles beslissende potje Jenga, de inzet was erg hoog: wie verloor moest slagroom op zijn voorhoofd doen en voor het paard gaan zitten zodat deze het eraf zou likken. Door deze vervelende opdracht is de Jenga toren nog nooit zo hoog geworden! Natuurlijk moet er iemand verliezen, Jan Bos(land) was de zwakste schakel en liet de toren doen vallen. Aan het einde van de avond zou hij het paard dus moeten voeren. Na het avondeten was het tijd voor de feestavond. Er was volgens mij niet erg veel animo voor en dus werden de Jenga stenen uit de doos gepakt terwijl een andere groep vrolijk liedjes in de lounge aan het zingen waren. Het was toch een gezellige avond alleen dan zonder al te veel dans. Na dit alles was het tijd voor Jan om zijn verloren opdracht uit te voeren. Jan Bos(land) zat voor het paard die duidelijk geen trek in dit soort geintjes had. De slagroom liet hij links liggen en Jan stak daarna zijn kop in de sneeuw om het schoon te maken. Het was erg sportief om de opdracht uit te willen voeren maar helaas. Martijn heeft ondertussen tijdens de wandeling nog wat sleetje gereden en ging met een duizelingwekkende vaart van de heuvel. Na dit alles kwamen we bij het hotel aan en na een nachtborrel werd het voor mij tijd om mijn bedje eens op te zoeken.

MvB