Skiën

Hier dan nog even een verslagje van mijn donderdag. Aangezien iedereen het verhaal steeds vraagt heb ik besloten het toch maar even op papier (euhh word document) te zetten.

Na de prachtige 10 kilometer welke op woensdag werd verreden (een PR met meer dan 40 seconden tegen Roel M) was het tijd om een dagje lekker te gaan skiën. Een groep van 11 personen besloot de bus te pakken die donderdagochtend om naar Pampeago te vertrekken. Fons besloot uiteindelijk ook om met zijn familie in de bus te stappen om de skiweide bij Pampeago te gebruiken om zijn kinderen eens te leren skiën.

Na een busrit van een klein uurtje kwamen we op de plaats van bestemming aan. Allereerst maar even de skiwinkel in om een paar ski’s te huren. Dit alles verliep vrij vlot en nadat we de skipas hadden gehaald werd het tijd om in de skilift naar boven plaats te nemen. Wat gelijk opviel is dat meneer Smit gelijk goede vrienden was met de lokale Italiaanse skiërs.

Skibinding

Een klein uurtje op de lange latten en toen was het tijd om een kopje koffie te nuttigen in een après-ski hutje boven op de heuvel. Toen we na deze korte break weer verder gingen greep het noodlot toe. Mijn skibinding brak finaal af en verder skiën was geen optie. Met één ski is het voor mij vrij lastig verder te gaan en dus werd ik wel gedwongen om terug te gaan naar de skiverhuur toko in Pampeago. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Terwijl Matthijs met mijn ski’s naar beneden ging liep ik het kleine stukje dat ik van de heuvel was omhoog richting lift. Voor de mensen die nog nooit op skischoenen hebben gestaan…. dat is dus erg zwaar en niet aan te raden om al te lang te doen.

Op 1 ski naar Pampeago

Bovenop de splitsing (waar 2 liften waren die omhoog gingen van de ene kant van de berg en de andere kant van de berg) was het even wachten op Matthijs. Toen mijn ski’s weer boven waren liep ik naar de lift die enigszins van Pampeago kwam. De vriendelijke bediende vertelde me dat ik absoluut niet met deze lift mee naar beneden mocht en dat ik via een andere lift naar het andere dorp moest en dat daar een service centrum was waar ze ski’s konden fixen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik via de gondel naar beneden maar dat het servicepunt aangekomen wilden ze me absoluut NIET helpen omdat de ski finaal naar zijn grootje was. Ik moest maar op 1 ski naar Pampeago gaan. Dus toch maar weer terug via de andere lift en bovenop de heuvel (waar ik eerst dus ook al stond) gevraagd wat ik moest doen omdat ik niet met 1 ski naar beneden kwam. Er was ondertussen al een andere man bij de skilift welke me vertelde dat hij wel wat voor me zou regelen. Ik moest om half drie bij hem terug komen en dan zou er een sneeuwscooter komen die mij op zou komen halen.

Bloed, sneeuw en..

Even voor half drie stond er ondertussen een andere man bij het punt welke wel even mij ski zou repareren. Hij was driftig bezig en haalde op een gegeven moment zijn zakmes tevoorschijn. Jawel, toen gebeurde het. De vriendelijke man sneed op een vreselijke manier in zijn hand en bloedde als een rund. Hij riep de man welke de scooter voor mij had gebeld en vertrok zelf met de gondel naar beneden om zijn hand te laten hechten (en de sneeuw onder hem was flink rood).

Sneeuwscooter

Rond de klok van drie kwam de sneeuwscooter van de politie welke mij met 50 km/u de heuvel af reed om mij in Pampeago af te zetten. De bestuurders waren wel wat lacherig omdat Louïs (de liftbediende) zich zo had gesneden. Even voor half vier kwam de scooter beneden aan.

Gelukkig heb ik 40 van de 50 euro terug gekregen en zo was het deels toch nog goed opgelost. Helaas dus wel weinig kunnen skiën maar er wel een heel verhaal bij.

MvB