| De duatlon 2004 Zaterdag 24 januari 2004 was een feestelijke avond, allereerst was het tijd voor de jaarlijks terugkerende duatlon. De keuze uit verschillende afstanden lopen en schaatsen. Mijn keuze was snel genomen, ik koos (net zoals vorig jaar) voor de 4,8 kilometer lopen en 25 rondjes schaatsen. De maandag voor deze duatlon zal onze penningmeester me al redelijk te starren met de gedachte dat hij wel even voor mij zou eindigen. Nu maakt het me eigenlijk niet uit om laatste te worden (zolang ik voor mezelf maar alles heb gegeven) maar in dit geval was mijn doelstelling toch om voor Paul te eindigen. Nadat ik een kwartier voor de start mijn schaatsen klaar had gelegd voor een snelle wissel en mijn stempelkaart aan mijn arm had geplakt voor een snelle stempeling stond ik voor de hekken bij de uitgang wachtend op de start. Het startschot klonk…… de 5 minuten daarna galmde het schot nog steeds door mijn oren maar daar zal ik het verder maar niet meer over hebben…… Bij de uitgang was de eerste valpartij een feit. Een jeugdige renner smakte op de grond en een uitwijking naar rechts om hem niet te raken kon nog net worden gemaakt. Na een paar honderd meter kwam één van de wedstrijdcoördinatoren Arnoud Carol (u weet wel, die jongen met zijn eigen fanclub) me voorbij gelopen. Het was erg donker op de weg bij het spoor doordat twee van de lantaarnpalen aan die zijde waren uitgevallen, maar goed, de pylonen die als afzetting diende waren voldoende om het pad niet kwijt te raken. Toen ik op het Carel Reinierszpad aankwam richting stempel post stoof een pupil A mij voorbij om het toegestroomde publiek niet teleur te stellen. De stempelaars hadden in eerste instantie wat problemen met de op mijn arm vast getapte stempelkaart te vinden maar gelukkig kwam dat na een aanwijzing nog net op tijd goed :-). Ondertussen kwam ik Arnoud weer op mijn weg tegen en mocht ik het stuk tegenwind hem even uit de wind houden. Het stuk daarna moest ik hem weer laten gaan. Na iets meer dan twee rondjes kwam ik de laatste lopers alweer tegen die op een rondje werden gezet. Vervolgens kwam ook Paul Ruigrok voorbij. Het doel was toch om hem niet al te ver uit laten lopen wat gelukkig ook lukte. Iwan Brandsma was ondertussen zijn schaatsen aan het aandoen. Hij had een lichte voorsprong bij het lopen opgebouwd (ondanks dat hij herstellende van een blessure was). Maar met de schaatsen aandoen heb ik toch wel een hoop tijd gewonnen, ze zaten niet al te lekker maar had ze wel binnen een minuut aan en dat wil ook wel wat. Iwan was toen reeds een halve minuut op weg welke ik dus goed moest zien te maken. Al moet ik wel zeggen dat de combinatie van eerst lopen en dan schaatsen me, net zoals vorig jaar, niet erg bevalt. De eerste 7 rondjes waren duidelijk om me zien te herstellen. Het gevoel is alsof je door je benen zakt. Dan zijn 25 rondjes best veel. Maar de drang om niet op te geven was groot genoeg om door te gaan. Met nog ongeveer 5 rondjes te gaan brak alleen mijn veer van mijn linker klapschaats. Dan doorschaatsen is best een raar gevoel, je mist gewoon wat (al zal mijn schaatstechniek er niet erg goed hebben uitgezien na 4,8 kilometer lopen). Uiteindelijk ben ik 9 seconden voor iwan geëindigd. Walter Braak heeft onze afstand gewonnen (hij ging zo snel dat ik hem niet heb zien lopen en schaatsen). De rondetellers van Arnoud (die van zijn fanclub) wilde Arnoud zo graag op het podium zien dat ze hem 2 rondjes te weinig hebben laten rijden waardoor hij gediskwalificeerd is. Paul werd 4e. De rest van de uitslagen staan elders wel vermeld. Tot slot wil ik de jeugdcommissie weer bedanken voor het fantastisch georganiseerde evenement! MvB terug |