In gedachtenis:

Piet Schipper 7 augustus 1945 – 17 augustus 2026, In zijn jonge jaren hield hij zich al bezig met voetbal, fietsen en schaatsen(bij natuurijs). Uiteindelijk koos hij toch voor het schaatsen.

Piet was getrouwd met Ghitta en woonachtig in Haarlem Noord. Hij was een sprinter en snel op de kortebaandiscipline maar achtte zichzelf niet voldoende talentvol als sporter. Mede daardoor ging zijn interesse meer naar de sportbegeleiding. Eind jaren zestig sluit hij zich aan bij de IJsclub Haarlem waar hij op verzoek van Harry Falke aan een groepje getalenteerde damesschaatsers, waaronder Akke Falke en zijn toekomstige vrouw Ghitta, training ging geven.
Dat was toen nog zonder ervaring als trainer, maar Piet ging de uitdaging aan en had er veel plezier in. Het was hem duidelijk, hij wilde trainer worden en die wending lag eigenlijk ten grondslag aan zijn latere topsportcarrière als begeleider.

In de zeventiger- en tachtiger jaren fungeerde Piet als trainer bij IJsclub Haarlem. Menig (oud)wedstrijdrijder heeft nog herinneringen aan de wedstrijden samen met Piet, aanvankelijk op de Jaap Edenbaan, maar ook later naar vele regionale, nationale en internationale toernooien waar hij de coaching deed.

In 1973 is hij betrokken bij de eerste alternatieve 11 Stedentocht nabij Lillehammer waar hij samen met Harry een rol in de organisatie had. Van Piet werd weleens gezegd dat hij “van de echte schaatsers” was. Niet alleen in de schaatssport wilde hij zich verder ontwikkelen maar ook diverse andere sporten hadden zijn interesse. Je zou hem in zekere zin een autodidact kunnen noemen. Daarnaast wist hij zich te bekwamen in de sportmassage en had hij een pedicurepraktijk aan huis. Zoals gezegd bleef het niet bij de schaatssport maar begeleidde hij onder meer als masseur het Nederlandse heren- en dames basketbalteam, de Spaanse nationale hockeyploeg, de Atletiekvereniging Haarlem en deed hij de nodige kennis en ervaring op in de sportbegeleiding van een Amerikaans honkbalteam.

Als we ons richten op de schaatssport had Piet ook vele contacten met diverse (inter)nationale trainers. Die ontmoetingen waren vaak op de wedstrijdbanen wereldwijd bij grote toernooien als Worldcup, EK’s en WK’s en Olympische spelen. Op de ijsbanen van bijvoorbeeld Hamar, Collalbo, Nagano, Calgary had hij herhaaldelijk contact. Ook in Berlijn, Hohenschonhausen met de toenmalige DDR-trainers. Daarmee verrijkte hij zijn kennis. Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij die kennis te boek stelde. Zo kwam in 2008 het boek uit: “Efficient trainen, hard schaatsen” met een voorwoord van Brigt Rykkje.

Piet is vele jaren voorzitter geweest van de Nederlandse Schaats Trainers Vereniging waarbij hij al zijn opgedane ervaring en kennis kon doorgeven en delen met (aankomende) trainers.
In mei 2015 wordt Piet echter getroffen door een hersenbloeding en, alhoewel zijn brein goed bleef werken, moest hij zich in een rolstoel voortbewegen. Het is een hele opgave voor hem maar eveneens voor Ghitta. Als de IJsclub in 2019 het 150 jarig bestaan viert vraagt Piet me of ik hem de expositie in het Stadhuis wil laten zien. Hij vond het geweldig en kreeg veel herinneringen terug van wat daar te zien was.

Piet’s eigen website is nog te raadplegen voor geïnteresseerden in zijn sportloopbaan.
Voor Piet was het leven al een tijd veranderd door niet meer te kunnen doen wat hij altijd gewend was. Zaterdagmorgen 22 augustus 2026 stond er in het Haarlems Dagblad een bescheiden advertentie met de begeleidende woorden:

   “Het is goed zo”
“In liefde losgelaten” 

Lou Hoogewerf