Door Lou Hoogewerf, Giancarlo Matarazzi en Maïté Stoete

Het was koud in de Westfriese ijsbaan van Hoorn op 14 en 15 februari 2026. Zo koud dat het ijs een dun mat laagje had en niet echt wilde glijden. “Westfriese” mocht deze dagen wel met een “v” worden geschreven”, grapte iemand. Maar ondanks de lastige omstandigheden – tijden vielen tot wel tien seconden langzamer uit dan verwacht – hing er iets bijzonders in de hal. Iets warms. Kameraadschap, strijdlust en een gedeelde liefde voor de schaatsport die niet met de jaren vervaagt.

Voor Maïté Stoete was het een moment van bezinning. Ze herinnerde zich september 1998 nog goed. Na heel vaak bellen en doorvragen kreeg ze toen eindelijk het laatste abonnement op donderdagavond bij de recreanten van ijsclub Haarlem. “Met het duidelijke bericht dat ik met mijn niveau – lees: niet kunnen schaatsen – eigenlijk niks te zoeken had bij de ijsclub en dat ik er niet veel van mocht gaan verwachten.” En nu, bijna drie decennia later, viel er een uitnodiging van de KNSB in de bus voor het NK Masters 55+. Een plek in de top 10 van de ranglijst, vaste tijden op de afstanden. “Om zo’n uitnodiging te ontvagen moet je bepaalde tijden rijden,” glimlachte ze. “En dat lukt dus blijkbaar.”

Ook Lou Hoogewerf ontving zo’n uitnodiging. Op 4 februari kreeg hij de vraag of hij wilde inschrijven voor het allroundtoernooi. Dat verbaasde hem wel een beetje. “Ik had alleen tijden staan op de 500, 1000 en 1500 meter. Het is al weer een tijd terug dat ik een 3 kilometer reed. Maar vooruit, we zien wel.” Uiteindelijk stonden er zeven mannen in de categorie 75+ aan de start, waaronder één die alleen de 3 kilometer reed. Lou dacht terug aan het geweldige Masters Sprintkampioenschap in Innsbruck en voelde dezelfde opwinding om ook hier aan mee te mogen doen.

Een club als familie

Wat meteen opviel op de deelnemerslijst: maar liefst 13 leden van IJsclub Haarlem hadden zich ingeschreven. Naast Lou Hoogewerf en Maïté Srtiete waren dat Hylke Oosterhof, Justin Wenker, Bert Nijman, Michiel Wienese, Evert Jan van Dijk, Rob Visser, Milan Kracht, Frans Verhoeve, Danny Witkamp, Jan Buisman en Monique Boerema. “Al die pittige zomertrainingen moesten nu weer tot mooie resultaten kunnen leiden,” dacht Lou hoopvol.

Giancarlo Matarazzi was als coach van dienst aanwezig. Hij stond langs de boarding met schema’s in zijn hoofd, lette op techniek, focus en ontspanning. Maar bij een NK Masters gebeurt er meer dan alleen het najagen van tijden, merkte hij op. “In de stilte tussen twee afstanden in leer je elkaar écht kennen. In persoonlijke gesprekken, soms zittend op een koude bank in de hal, hoor ik verhalen over werk, gezin, blessures, twijfels en dromen. Masters-schaatsers dragen een leven met zich mee. Ze staan hier niet alleen als atleet, maar ook als mens.”

In de kleedkamers van de categorie 65-85 hoorde Lou die verhalen ook. “Díe heeft een stent, een ander een nieuwe knie, weer een ander heeft een TIA gehad. Maar allemaal schaatsen ze nog behoorlijke tijden.” De slogan ‘Een leven lang schaatsen’ schoot door zijn hoofd. “Geef niet op zolang het kan.”

Pioniersgeest

Tijdens het weekend vertelde Lou aan Giancarlo over het ontstaan van het internationale masters-schaatsen. Het begon in 1991 in Frankfurt am Main, met slechts dertig rijders uit Nederland, Duitsland en Noorwegen. Een handvol pioniers die simpelweg weigerde te stoppen met waar ze van hielden. Een paar jaar later groeide het uit tot een groot internationaal toernooi in Haarlem, met meer dan honderd deelnemers.

“Dat besef voelde in Hoorn tastbaar,” zei Giancarlo. “Iedere rijder die hier start, is onderdeel van die geschiedenis. Iedere start is een keuze: om door te gaan, om jezelf uit te dagen, om te blijven geloven dat progressie geen leeftijd kent.”

Voordat de wedstrijden begonnen klonk het Wilhelmus. Het was tenslotte een Nederlands Kampioenschap. De eerste dag reed Maïté de 500 en 1500 meter. “Ik ben geen sprinter,” lachte ze. Ze eindigde als tiende op de kortste afstand, maar naarmate de afstanden langer werden, kroop ze omhoog. De dag erna stonden de 1000 meter en 3 kilometer op het programma. “De 3 kilometer is een afstand waar duurvermogen en een strak gereden schema doorslaggevend zijn – dat is wat ik beter kan. Ik heb genoten van de race, met een grote lach op mijn gezicht en een fantastische slotfase.” Ze eindigde als zesde bij de dames 55+ in een sterk deelnemersveld.

Een bijzondere zondag

Zondag was Lou weer aanwezig voor deel twee: de 1000 meter. De 3 kilometer was alleen voor de eerste vier van het klassement en één rijder die specifiek die afstand reed. Na zijn 1000 meter kon hij wat warms aantrekken en een broodje bal eten in het gezellige Kluuncafé. Aan het einde van het weekend zag hij zichzelf terug als vijfde in de categorie 75+. De top drie bestond uit Hans ten Hag, Jan Zijp en Pieter den Dunnen.

Intussen waren in Milaan de topschaatssters bezig met hun Olympische wedstrijden. Tijdens de huldigingen in Hoorn viel er een korte pauze toen Femke Kok aan de beurt was. Alle aandacht ging even naar Italië. Na de glorieuze ritten van zowel Femke als Jutta werden de resterende medailles uitgereikt.

Giancaro kon weer de “Frieskist” in – want na de ene groep waren de volgende deelnemers alweer aan de beurt voor hun voorbereiding. Buiten was het inmiddels flink gaan sneeuwen, maar binnen ging het schaatsen onverminderd door.

Meer dan medailles

Aan het einde van het weekend blikte Giancarlo tevreden terug. “Successen waren er volop. Goud, zilver en brons kregen betekenis door de weg ernaartoe. Voor sommigen was dit hun eerste NK – een ervaring die je niet uitdrukt in seconden, maar in herinneringen. De blik na een persoonlijk record. De glimlach na een onverwachte podiumplaats. De teleurstelling die een uur later alweer plaatsmaakt voor trots.”

Voor Maïté was het simpelweg een fantastische ervaring. Ze dacht terug aan dat meisje dat in 1998 nauwelijks werd toegelaten tot de recreantenavond. Nu stond ze op een NK, tussen ervaren masters-schaatssters uit het hele land. “Ik nam het toch maar mooi op tegen hen,” glimlachte ze.

Lou fietste naar huis met een vijfde plaats, maar ook met het besef dat klasseringen niet alles zeggen. De verhalen, de saamhorigheid, de wetenschap dat je op hogere leeftijd nog steeds kunt groeien – dat was minstens zo waardevol.

Het NK Masters in Hoorn liet zien dat schaatsen geen leeftijd kent. Dat passie niet slijt. En dat in een koude hal soms de warmste momenten ontstaan.

Foto’s van het NK:

https://par-pa-fotografie.pixieset.com/nkschaatsenmastershoorn14februari/

https://photos.app.goo.gl/3vrnuSz675QiRKpT8

Uitslagen: https://www.schaatsen.nl/kalender/nk-masters-allround-en-afstanden-2025/